Ενδιαφέρουσες απόψεις

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑΤΟΣ
Έλεος, πια… Από την 29^η Μαΐου, κάθε ημέρα και κάθε βράδυ τα περισσότερα Μέσα ενημέρωσης βομβαρδίζουν το κοινό τους με το ίδιο κλισέ: 
 
 
«Ό,τι κι αν πιστεύει κανείς για τον τεθνεώτα Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και τη συνολική πολιτική του, υποχρεούται να του αναγνωρίσει την οξυδέρκεια που επέδειξε ως προς τα δημοσιονομικά». Συχνότατα έπεται η επωδός που ήταν μόνιμη στα χείλη του ίδιου του Κων. Μητσοτάκη: Πως αν είχε κυβερνήσει «μερικά ακόμη χρόνια, η χώρα δεν θα είχε φθάσει έως εδώ». Διότι ο επίτιμος θα είχε νοικοκυρέψει, αν μη τι άλλο, τα  οικονομικά…

Του Κώστα Ράπτη
Όταν το 1823 ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Τζέιμς Μονρόε διατύπωσε το "δόγμα” που έκτοτε συνδέθηκε με το όνομά του, οι χώρες της Λατινικής Αμερικής μόλις αποκτούσαν την ανεξαρτησία τους από την ισπανική αποικιοκρατία και η αναδυόμενη βορειοαμερικανική δύναμη καθιστούσε σαφές ότι οι αποχωρούντες Ευρωπαίοι "παίκτες” δεν θα είχαν δυνατότητα επιστροφής στο Δυτικό Ημισφαίριο

Παναγιώτης Σωτήρης
Οι διαγραφές φοιτητών δεν επιλύουν κανένα πρόβλημα. Θα δημιουργήσουν, όμως, πολλά

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑΤΟΣ
Τελικά τι να κάνουμε, εμείς οι Ευρωπαίοι; Να ελπίσουμε ότι θα μας… σώσει ο Ντόναλντ Τραμπ από την παρακμή που βιώνουμε στη Γηραιά Ήπειρο; Να εναποθέσουμε στη «θεσμική Ευρώπη» την προσδοκία πως θα αναχαιτιστεί, κάπως, ο «τραμπισμός», ή τουλάχιστον οι χειρότερες εκφάνσεις του; Τα διλήμματα που κομίζει το  νέο, φαινομενικό διεθνές «μπρα ντε φερ» ανάμεσα στον Τραμπ και την Ευρώπη θα ήταν για γέλια, εάν η εποχή μας δεν φρόντιζε να «πακετάρει» τόσους κινδύνους μέσα σε δέματα ιλαρότητας.

 του Διονύση Ελευθεράτου
Κάτι ασυνήθιστο (και γι’ αυτό εντυπωσιακό) χαρακτήριζε τον κεντρικό τίτλο της εφημερίδας «Το Βήμα», την Κυριακή 30 Νοεμβρίου 2025. Ο τίτλος αναφερόταν στο ουκρανικό και τις γεωπολιτικές προεκτάσεις του: «Η ‘αναγνώριση εδαφών’ τρομάζει την Ελλάδα». Ποιο είναι εδώ το ασυνήθιστο; Ότι παρουσιάζεται σε «συστημικό» μέσο ενημέρωσης τρομαγμένη η Ελλάδα, δηλαδή η κυβέρνηση και η διπλωματία της.

Αντώνης Νταβανέλος
Το βιβλίο του Αλέξη Τσίπρα, «Ιθάκη», χαρακτηρίζεται από ένα κουραστικό, σχεδόν απωθητικό, υπερμέγεθες «Εγώ», που παρουσιάζεται στις σελίδες του ως ο καθοριστικός πρωταγωνιστής μιας θυελλώδους περιόδου κοινωνικών και πολιτικών συγκρούσεων. Έχοντας διαλέξει τη μορφή του έπους (!), ο Τσίπρας παρουσιάζει τον εαυτό του πότε σαν Αχιλλέα, πότε σαν Ιάσωνα, πότε σαν Οδυσσέα…

ΘΑΝΑΣΗΣ ΣΚΑΜΝΑΚΗΣ
Διάβασα το βιβλίο με προσοχή, είναι μεγάλο 759 σελίδες μεγάλου σχήματος, γιατί  πηγαίνει σε λεπτομέρειες που ίσως να μας είναι αχρείαστες, αλλά οικοδομούν το πρόσωπο που θέλει ο συγγραφέας. Δεν είναι όμως κουραστικό. Είναι γλαφυρό, καλογραμμένο και ευανάγνωστο. Σα να διαβάζεις σε αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα τα πάθη ενός πολιτικού ηγέτη.

Δημήτρης Καλτσώνης
Διανύουμε μια σκοτεινή περίοδο. Η ακροδεξιά ανέρχεται σχεδόν παντού επιφέροντας σαρωτικές αλλαγές σε βάρος της δημοκρατίας και των κοινωνικών δικαιωμάτων. Για να κατανοήσουμε τη φύση της πρέπει πρωτίστως να εντοπίσουμε τη βασική αιτία ανόδου του ακροδεξιού κύματος. Αυτή είναι η ίδια η οικονομική κρίση, η ανάγκη και η ευκαιρία που δίνεται σε τμήμα τουλάχιστον της κυρίαρχης τάξης, στο πιο επιθετικό, αρπακτικό τμήμα του κεφαλαίου, να αναδιανείμει βίαια τον πλούτο σε όφελός της. Θύματα αυτής της βίαιης αναδιανομής είναι κύρια οι λαϊκές τάξεις, τρίτες, πιο αδύναμες, χώρες αλλά ενίοτε και τμήματα της ολιγαρχίας.

Παναγιώτης Σωτήρης
Το αμερικανικό σχέδιο για την Ουκρανία έχει πολλά εμπόδια να συναντήσει στη διαδρομή του

Μίκα Αγραφιώτου
Ο Ζόραν Μαμντάνι, ο 34χρονος Μουσουλμάνος δημοκρατικός σοσιαλιστής που έθεσε υποψηφιότητα για τη δημαρχία της Νέας Υόρκης, φαίνεται πως τα κατάφερε. Εκτός του ότι εξελέγη πανηγυρικά δήμαρχος της πόλης που βρίσκεται στην καρδιά του καπιταλισμού, κατάφερε να κινητοποιήσει δεκάδες χιλιάδες κόσμου ώστε να υποστηρίξουν έμπρακτα την πολιτική του καμπάνια, να βγουν στους δρόμους της πολιτείας και να απευθυνθούν πόρτα-πόρτα στους κατοίκους της, πολιτικές δράσεις σχεδόν πρωτοφανείς για την Αμερική από τη δεκαετία του 1970 και έπειτα.