The Class Structure of Society in the Republic of Cyprus

The Class Structure of Society in the Republic of Cyprus

This article examines the structure of contemporary society of the Republic of Cyprus in the theoretical context of the Marxist model. The decisive role in determining social stratification at the theoretical level is assigned to the concepts of exploitation and domination.
European Union as Class Project and Imperialist Strategy

European Union as Class Project and Imperialist Strategy

Ques­tions regard­ing the char­ac­ter of the Euro­pean Union as a class project have not received the atten­tion they deserve in Marx­ist debates, despite impor­tant inter­ven­tions by some Marx­ists who have attempt­ed to the­o­rize “Euro­pean Inte­gra­tion.”1 In con­trast to the ten­den­cy to the­o­rize the Euro­pean Inte­gra­tion process as the evo­lu­tion of a fed­er­a­tion or con­fed­er­a­tion, we want to focus upon the class strate­gies inscribed in this process. Such an approach will show that we are not deal­ing with a supra­na­tion­al state-form, but with an advanced form of the hier­ar­chi­cal (and nec­es­sar­i­ly con­tra­dic­to­ry) coor­di­na­tion and inte­gra­tion of the class projects of Euro­pean cap­i­tal­ist class­es and cap­i­tal­ist states, in which the reduc­tion of state sov­er­eign­ty enables a strat­e­gy of inten­si­fied cap­i­tal­ist exploita­tion.
 

The Cosmopolitan Democracy Project: A Critical Approach

This article serves to present one of the basic ideological by‐products of so‐called “globalization”: the theory of Cosmopolitan Democracy (CD) outlining its basic assertions and to criticize them. Our main position is that despite its ostensibly innovatory problematic, it essentially comprises nothing more than acceptance of a “progressive” variety of capitalist domination on a global scale. The CD’ s positions do not lead to more radical management of global affairs but rather to an acceptance of conservative orientations in which the supremacy of the imperialist states can be reinforced
Η πολιτική του ΚΚΕ απέναντι στο Κυπριακό ζήτημα: από την εξέγερση του ’31 μέχρι τη δικτατορία του Μεταξά.

Η πολιτική του ΚΚΕ απέναντι στο Κυπριακό ζήτημα: από την εξέγερση του ’31 μέχρι τη δικτατορία του Μεταξά.

Η εξέγερση των ελληνοκυπρίων τον Οκτώβριο του 1931 απέναντι στους βρετανούς αποικιοκράτες με αίτημα την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα ανάδειξε το κυπριακό ζήτημα με πολύ έντονο τρόπο και επηρέασε σημαντικά το ελληνικό πολιτικό σκηνικό
On the class character of the European Communities/European Union:                A Marxist approach

On the class character of the European Communities/European Union: A Marxist approach

The nature of the European Communities/European Union has been extensively analysed in mainstream studies of International Relations but has not aroused comparable interest among Marxist theorists. This article represents an attempt to outline the historical course of the European Communities/European Union, the elements that contributed to shaping it from its foundation to the present day, including in its acquisition of an upgraded role in the international division of labour, with all the problems of competitiveness that it was called upon to face from a certain time onwards. My basic thesis is that it was established as part of an endeavour to counter Soviet influence in Western Europe and that its subsequent course bore the strategic imprint of the most powerful monopolized sectors of the European economy whose priority was the opening of markets.
Για τον ταξικό χαρακτήρα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων/ Ευρωπαϊκής Ένωσης: Μια μαρξιστική προσέγγιση

Για τον ταξικό χαρακτήρα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων/ Ευρωπαϊκής Ένωσης: Μια μαρξιστική προσέγγιση

Το ζήτημα της φύσης των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων/ Ευρωπαϊκής Ένωσης ενώ έχει αναλυθεί εκτενώς από τις κυρίαρχες θεωρίες των Διεθνών Σχέσεων δεν έχει τύχει αντίστοιχου ενδιαφέροντος από τους μαρξιστές θεωρητικούς. Το συγκεκριμένο άρθρο επιχειρεί να δείξει την ιστορική πορεία των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων/ Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα στοιχεία που συνέβαλαν στη διαμόρφωσή της, από τη δημιουργία της μέχρι τις μέρες μας, και στην απόκτηση ενός αναβαθμισμένου ρόλου στο διεθνή καταμερισμό εργασίας και τα προβλήματα ανταγωνιστικότητας που είχε να αντιμετωπίσει από ένα σημείο και μετά.
Winners and Losers in the Greek Financial Crisis

Winners and Losers in the Greek Financial Crisis

In early 2010, then Prime Minister George Papandreou concluded that the state of Greek public finances was so dire that the country could not hope to borrow on global markets, and thus could no longer service its public debt.

Contrary to prevailing notions, Greece’s problems did not stem from high-wage Greek workers, nor was it simply the result of a spendthrift state: Greek wages are only about 83 percent of prevailing levels across the EU15 (i.e. the countries that were members of the European Union prior to the expansion of 2004), while as a percentage of the national GDP, per capita public expenditures are just about average for the bloc. Rather, the Greek financial crisis stemmed from the strategy of the national ruling class and the way it integrated into the international division of labor, especially with Greece’s accession to the European Economic Community (EEC) in 1981 and the European Monetary Union in 2002. The inability of Greek capitalism to compete on the terms set by the single currency led to a collapse in GDP with a consequent increase in the debt-to-GDP ratio.
Οι αλλεπάλληλες διευρύνσεις της ΕΟΚ/ΕΕ:  Από την Ευρώπη των έξι στην Ευρώπη των εικοσιοχτώ

Οι αλλεπάλληλες διευρύνσεις της ΕΟΚ/ΕΕ: Από την Ευρώπη των έξι στην Ευρώπη των εικοσιοχτώ

Η επιτυχημένη λειτουργία των τριών κοινοτήτων στη δεκαετία του ΄50 (ΕΟΚ, ΕΚΑΧ, ΕΚΑΕ) έφερε στο προσκήνιο το ζήτημα της διεύρυνσης του ευρωπαϊκού ενοποιητικού εγχειρήματος με την προσθήκη και άλλων χωρών πέραν των έξι ιδρυτικών μελών. Άλλωστε η ίδια συνθήκη της Ρώμης προέβλεπε πως όποια ευρωπαϊκή χώρα το επιθυμούσε μπορούσε να αιτηθεί να γίνει μέλος των ευρωπαϊκών κοινοτήτων. Στο παρόν κεφάλαιο θα παρουσιάσουμε όλη αυτή τη πορεία που θα οδηγήσει από την Ευρώπη των έξι στην Ευρώπη των είκοσι οκτώ ξεκινώντας από τη διαδικασία που ακολουθεί μια χώρα όταν επιθυμεί την ένταξη της στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα.
Ο Νίκος Μπελογιάννης και η εποχή του

Ο Νίκος Μπελογιάννης και η εποχή του

Το τέλος του εμφυλίου δεν οδήγησε σε μια ομαλή αναπαραγωγή των υπαρχόντων κομματικών σχηματισμών της νικήτριας παράταξης. Στο χώρο της Δεξιάς το Λαικό Κόμμα εμφάνιζε τάσεις αποσύνθεσης χωρίς, όμως να αμφισβητείται η ηγεσία του Κ. Τσαλδάρη. Ο Ν. Ζέρβας (Εθνικό Κόμμα Ελλάδος) συνέχιζε να διατηρεί μια ορισμένη επιρροή ειδικά στις περιοχές (Ήπειρος, Βοιωτία) που είχε αναπτύξει αντιστασιακή δράση. Ο Σ. Μαρκεζίνης ηγούνταν του Νέου Κόμματος, το οποίο δεν παρουσίαζε σημαντική δυναμική ενώ ο Κ. Μανιαδάκης που επέστρεψε στην Ελλάδα από τις ΗΠΑ τον Αύγουστο του 1949 δημιούργησε το Κόμμα της Ελληνικής Αναγεννήσεως το οποίο συνέλεξε τους επιζήσαντες συνεργάτες της 4ης Αυγούστου. Τέλος στον ενδιαμεσο χώρο μεταξύ Δεξιάς και Κέντρου υπήρχε το Εθνικό Ενωτικό Κόμμα του Π. Κανελλόπουλου (Γρηγοριάδης χχ. 14- 15). Στο χώρο του Κέντρου υπήρχε παραδοσιακά το κόμμα των Φιλελευθέρων του Σ. Βενιζέλου ενώ άλλες σημαντικές προσωπικότητες ήταν ο Γ. Παπανδρέου και ο Ε. Τσουδερός (Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα). Ωστόσο αυτό που θα διαδραματίσει καταλυτικό ρόλο στις εξελίξεις θα είναι η ίδρυση απότο Ν. Πλαστήρα, σε συνεργασία με τον Γ. Καρτάλη και τον Ε. Τσουδερό, της ΕΠΕΚ (Εθνική Προοδευτική Ένωση Κέντρου). Στην Αριστερά καθοριστικό ρόλο διαδραματίζει το γεγονός πως το ΚΚΕ είναι σε καθεστώς παρανομίας. Οι υπόλοιπες δυνάμεις που εντάσσονται σε αυτό το χώρο είναι το ΣΚΕΛΔ των Α. Σβώλου και Η. Τσιριμώκουκαι οι ΑριστεροίΦιλελεύθεροι των Ν. Γρηγοριάδη και Σ. Χατζήμπεη. Εδώ σημαντικό ρόλο θα παίξει η άφιξη στην Αθήνα του Ι. Σοφιανόπουλου. Ο τελευταίος ίδρυσε την Ένωση Αριστερών και μαζί με τα άλλα δύο αριστερά νόμιμα κόμματα συγκρότησαν τη Δημοκρατική Παράταξη.
Μετασχηματισμοί στη διάρθρωση της ελληνικής κοινωνίας 1991- 2011.

Μετασχηματισμοί στη διάρθρωση της ελληνικής κοινωνίας 1991- 2011.

Για να μπορέσει κανείς να κατανοήσει κατά πόσο έχει τροποποιηθεί η κοινωνική διάρθρωση στην Ελλάδα της περιόδου 1991-2011 είναι προαπαιτούμενο η αποσαφήνιση δύο βασικών μεθοδολογικών προβλημάτων. Το πρώτο αφορά το αν ο σύγχρονος καπιταλισμός χαρακτηρίζεται, από ένα σημείο και μετά, από την εξάλειψη των ορίων μεταξύ κοινωνικών τάξεων, πράγμα που οδηγεί στο σχηματισμό μιας πολυάριθμης «μεσαίας» τάξης. Το δεύτερο σχετίζεται με τις ιδιαιτερότητες του ελληνικού σχηματισμού και του κατά πόσο  αποτελεί ένα σχηματισμό που τη συγκεκριμένη ιστορική φάση κυριαρχούν τα μικροαστικά στρώματα