Το να ισχυριστεί κανείς πως η χώρα μας και ο Λαός της περνούν πολύ δύσκολές μέρες δεν θα είναι τίποτε άλλο από κοινοτοπία. Δε χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός αναλυτής της ελληνικής κοινωνικής πραγματικότητας για να αντιληφθεί την ένταση της επίθεσης που υφίστανται τα λαϊκά εισοδήματα, ούτε κάτοχος επίζηλων ακαδημαϊκών τίτλων για να συμπεράνει πως μέσα σε ένα χρόνο οι κοινωνικές ανισότητες έχουν αυξηθεί υπέρμετρα και η φτώχεια έχει εξαπλωθεί ακόμα περισσότερο
Την προηγούμενη άνοιξη η σφοδρότητα των μέτρων του Μνημονίου οδήγησε ένα σημαντικό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας να στρέψει την προσοχή του προς την αριστερά σε κάθε της εκδοχή. Αυτό που πρέπει να γίνει σαφές είναι πως αυτός ο κόσμος δεν ήθελε να βρει κάποιον ο οποίος να αναλάβει να καταγγείλει τη σκληρότητα των συγκεκριμένων μέτρων
Η σημερινή κρίση της ελληνικής οικονομίας έφερε στο σκόπευτρο της κριτικής κάτι που μέχρι πρότινος ήταν, περίπου, στο απυρόβλητο: την αναγκαιότητα η Ελλάδα να συμμετέχει στην ΕΕ. Μέχρι τώρα για όλους τους πολιτικούς χώρους, με την εξαίρεση του ΚΚΕ και της αντικαπιταλιστικής αριστεράς ήταν πιο πιθανό ο ήλιος κάποια μέρα να έβγαινε από τη Δύση παρά να αμφισβητούνταν το θετικό πρόσημο που είχε η ένταξη της χώρας στην ΕΕ
Η κρίση η οποία διαπερνά τη σημερινή ελληνική κοινωνία έχει, κατά τη γνώμη μας, ένα διπλό βάθος, ή ορθότερα, μια διπλή διάσταση. Από τη μια σε σημαντικό βαθμό οφείλεται στην παγκόσμια οικονομική κρίση που ξεκίνησε πριν από ενάμισυ περίπου χρόνου, έχει σημαντική αντανάκλαση στη ζώνη του ευρώ κα τις πραγματικές της διαστάσεις δεν τις έχουμε δει ακόμη.
Η πατρότητα του όρου «βρώμικο ‘89» αποδίδεται στον στιχουργό και δημοσιογράφο Λευτέρη Παπαδόπουλο. Αυτό που προσπαθεί να εκφράσει είναι πως το 1989 υπήρξε μια ανίερη συμμαχία μεταξύ δύο πολιτικά αντίπαλων χώρων (της Δεξιάς και της Αριστεράς) όπου μέσω της χρήσης ανοίκιων μέσων επιχειρήθηκε η πολιτική εξόντωση του μεγάλου κόμματος της προοδευτικής παράταξης, του ΠΑΣΟΚ και η φυλάκιση αρκετών στελεχών του ΠΑΣΟΚ, ακόμα και του μέχρι πρότινος Πρωθυπουργού και Προέδρου του Κινήματος Α. Παπανδρέου.
Στις εκλογές αποτυπώθηκε σημαντική αποδοκιμασία της κυβερνητικής πολιτικής αλλά και συνολική αποδοκιμασία του δικομματισμού, όπως αποτυπώθηκε και στην εκλογική συντριβή του ΠΑΣΟΚ, που εκφράζει και την κρίση στρατηγικής της σοσιαλδημοκρατίας.
Η πρόσφατη κοινωνική έκρηξη προκάλεσε πλήθος σχολιασμών στο χώρο των ΜΜΕ από ένα πολύ μεγάλο αριθμό διαμορφωτών της κοινής γνώμης, είτε διανοουμένων είτε δημοσιογράφων. Το εύρος των επιχειρημάτων παρουσίασε μια μεγάλη ποικιλία με την οποία δεν μπορούμε να ασχοληθούμε στο πλαίσιο ενός άρθρου. Θα μας απασχολήσει όμως η μερίδα εκείνη των σχολιαστών που πέραν από τα κροκοδείλια δάκρυα που έχυσαν για «το καημένο το παιδί» κατέκλυζαν συνεχώς το κοινό στο οποίο απευθύνονταν με τις «βαθύτατες ανησυχίες τους για το που πάει αυτός ο τόπος» εκφράζοντας στην πραγματικότητα την πιο καθαρή γραμμή του κεφαλαίου και της άρχουσας τάξης.
Από τα τέλη του περασμένου Σεπτέμβρη γνωστοποιήθηκαν οι θέσεις της Κ.Ε. του ΚΚΕ για το 18ο συνέδριο του Κόμματος. Το παρόν σημείωμα επιχειρεί να τοποθετηθεί κριτικά στο περιεχόμενό τους. Στο επόμενο τεύχος του Εκτός γραμμής θα υπάρχει αντίστοιχο κείμενο που θα αφορά τις θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για τον Σοσιαλισμό και στο μεθεπόμενο τεύχος ένα άλλο κείμενο που θα αποτιμά τον προσυνεδριακό διάλογο και τις αποφάσεις του Συνεδρίου.
Τους τελευταίους μήνες, αλλά ιδιαίτερα τις τελευταίες εβδομάδες, γίναμε μάρτυρες μιας πολύ σοβαρής κρίσης που αφορούσε καταρχήν τον χρηματοπιστωτικό τομέα των ΗΠΑ, η οποία σε δεύτερο χρόνο επεκτάθηκε και στις περισσότερες ευρωπαϊκές χρηματαγορές.
Σχετικά με τα αποτελέσματα των πρόσφατων Προεδρικών εκλογών στην Κύπρο και την προοπτική επίλυσης του Κυπριακού.